سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

55

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

معناى خوارى و ذلّت و نقصان است و ضمير در [ فيه ] به عدم ميل قلبى راجع است . قوله : على الناقص : مقصود كسى است كه از نظر ميل قلبى قاضى از ديگرى كمتر بهره‌اى دارد . قوله : و لا ادلال للمتّصف : كلمه [ ادلال ] بكسر همزه و دال ساكنه به معناى ناز كردن و براى خود مكانت قائل شدن است . قوله : و لا غيرهما : يعنى غير متخاصمين . قوله : عليه : يعنى بر ميل يا عدم ميل قلبى چنانچه ضمير در [ نعم يستحب التسويه فيه ] نيز چنين است . متن : و إذا بدر أحد الخصمين بدعوى سمع منه وجوبا تلك الدعوى لا جميع ما يريده منها ، و لو قال الآخر كنت أنا المدعي لم يلتفت إليه حتى تنتهي تلك الحكومة . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ج : بر قاضى واجب است وقتى يكى از متخاصمين در ادعاى خود بر ديگرى پيشى گرفت بكلامش گوش دهد شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از وجوب سماع نه اين است كه بر قاضى لازم باشد هرچه را وى اراده دارد كه بيان نمايد تمام را بشنود ، بلكه مقصود خصوص همين ادعا است و بهر تقدير در اثناء كلام او اگر طرف مقابلش بگويد من مدعى هستم بكلام من توجه كنيد ، قاضى كلام او را اعتناء نكرده و به بقيّه كلمات اوّلى توجه نموده تا آنچه مربوط به قضاوت اين ادعاء است تمام شود پس از آن به گفته كسى كه خود را مدعى